Archiwa blogu

Przełomowa filozofia umysłu do roku 2045? Projekt Avatar.

science-and-religion-transhumanism-will-merge-man-with-machine-e1344655873687

W swojej powieści „Perfekcyjna niedoskonałość”, J. Dukaj opisuje świat, w którym codziennością są transfery całego osobowego „ja” i świadomości ze śmiertelnego ciała na cyfrowy [nieśmiertelny] nośnik. Nieśmiertelność rozumiana jest tutaj w tym sensie, że wraz ze zużyciem materiałowym nośnika żadnej trudności nie stanowi przekopiowanie „ja” ze starego na nowy, nie rzadko technologicznie lepszy. Praktyka ta pozwala ludziom na nieśmiertelność. Nośnik,  zawierający świadomość, całą nabytą wiedzę, doświadczenie jak i osobowość, umieszczany jest w androidalnym robocie, odwzorowanym na ciele danej osoby.

Wyjątkowo zbliżona idea przyświeca interdyscyplinarnemu projektowi Avatar. W skrócie, całokształt przedsięwzięcia dzieli się na 4 etapy: etap 1, [Avatar A] zakładający stworzenie kopii ciała ludzkiego w postaci robota sterowanego za pomocą BCI [brain computer interface]; etap 2 [Avatar B, Brain B] to działania związane z tworzeniem systemów wspomagających najważniejsze funkcje mózgu oraz jego efektywnym przeszczepianiem do robota; etap 3 [Avatar C, Rebrain] na którym możliwe stanie się przenoszenie ludzkiej osobowości i świadomości poprzez cyfrowe nośniki do sztucznego mózgu w robocie; etap 4 [Avatar D] i ostatni, to plan stworzenia nano-robotów mogących przybierać dowolne kształty. To także avatary-hologramy z przeniesioną ludzką osobowością, nabytym w ciągu życia doświadczeniem, wiedzą, itd.

Kolejny problem, który można by nazwać odwiecznym, to kwestia komunikacji. Tutaj, komunikacji nie tylko człowiek-człowiek czy człowiek-maszyna jako urządzenie zewnętrzne, ale co ciekawsze, jako urządzenie wewnętrzne przy interfejsie człowiek-mózg. Założenia projektu wydają się tym samym sugerować obejście jednego z zagadnień filozofii umysłu i języka, a konkretnie zgłębienia tego co nadawca ma na myśli gdy przekazuje informacje odbiorcy. Nastąpił jego przeskok, pominięcie a punkt ciężkości w projekcie Avatar został postawiony o wiele dalej, tj., na linii człowiek-maszyna. Interesujące w tym kontekście wydaje się również rozpatrywanie człowieka i mózgu jako dwóch odrębnych od siebie elementów. To już nawet nie kartezjański dualizm gdzie mamy do czynienia z dychotomią materialne-niematerialne, ale dychotomią, wydaje się, stricte materialną.

Można zadać sobie także pytanie o powodzenie zadania. Ma ono wielce globalny charakter co może umniejszać jego potencjalnemu sukcesowi. Zwłaszcza, że tendencja do lokalizmu to podejście preferowane o ile nie rekomendowane przy uprawianiu nauki współcześnie [por: projekty małych obiektów robotowych jak np. insekty zamiast całych złożonych systemów jak np. człowiek i projekt Cog].

Zastanawia także filozofia jakiej zamierzają użyć zaangażowani w projekt naukowcy. Innymi słowy, z ich manifestu  można wnioskować, że w planach znajduje się także stworzenie całkiem nowej koncepcji filozoficznej dotyczącej aktualnie zgłębianych problemów przez chociażby filozofię umysłu i kognitywistykę. Wątpliwością napawa końcowy termin prac wyznaczony na rok 2045. Na ile uprawnione jest sądzenie, że dysponując najnowszymi technologiami,  do których nie mieli dostępu starożytni myśliciele, uda się rozwikłać problemy które zauważyli już oni?

Konsekwencją bodaj najważniejszą może być zredukowanie człowieka do cyfrowego nośnika. Jak wynika z planów grupy jest to cel celów podjętych działań ku nieśmiertelności. Czy aby uda się odwzorować całe jestestwo ludzkie za pomocą takiego środka? Czy podejście redukcjonistyczne jest w takim razie kluczem do stworzenia sztucznej inteligencji?

Niezmierną ciekawość budzą potencjalne efekty działań grupy badawczej oraz filozoficzne konsekwencje z nich wypływające. Zdrowy rozsądek podpowiada, że ogromnie trudno będzie zrealizować cele jakie postawili sobie badacze w tym projekcie. Niemniej, sytuacja w której udaje się uzyskać nieoczekiwane czy wręcz niezamierzone rezultaty przy podobnie ambitnych planach badań tak szeroko zakrojonych ma miejsce już nie tak rzadko by była nieprawdopodobna.