Archiwa blogu

48. spotkanie – Koncepcja prawdy w systemach autonomicznych

Kolejne spotkanie grupy odbyło się 10 stycznia 2018. Referat pt. Koncepcja prawdy w systemach autonomicznych wygłosił Andrzej Bielecki. Prelegent przedstawił wyniki swoich badań prowadzonych z Krystianem Jobczykiem nad prawdziwością sądów ocenianych w ramach adekwatności modelu w ujęciu cybernetycznym.

robot-3009602_1920

Referat połączył ciekawe obszary rozważań. Po pierwsze przypomniał i podsumował problem prawdy w klasycznym aletejologicznym ujęciu, które zastosowane w teorii systemów ukazuje nowe podejście do relacji sądu i rzeczywistości. Po drugie pokazał, jak podejście cybernetyczne może zanalizować i uściślić problem prawdziwości sądów.

Autorzy mówią o swoim projekcie: Systemy w których prawda jako taka jest analizowana, można podzielić na „zamknięte”, takie jak np. matematyka (istniejące „same dla siebie”) oraz otwarte, czyli takie, które działają w pewnym środowisku, które stanowi ich świat.  W systemach otwartych prawda związana jest z poznawaniem świata. Cybernetyka dostarcza narzędzi, które rzucają istotne i nowe światło na procedury poznawania przez systemy autonomiczne (w sensie cybernetycznym), tworzenia modeli świata oraz weryfikację tych modeli przez systemy autonomiczne.

W trakcie wykładu autorzy wykazywali, że prawda w systemie cybernetycznym jest dowiedziona przez adekwatność modelu działającego w kontekście zadania. W ich ujęciu to ten właśnie model – tworzony w bazie wiedzy; korelatorze – staje się nośnikiem prawdy. Kryterium prawdy w systemie cybernetycznym jest jasno wyrażone poprzez różnicę między stanem przewidzianym a stanem osiągniętym przez system. Prawdziwość  sądu może zostać zweryfikowana dzięki wykonaniu algorytmu i porównaniu stanów systemu. Autonomiczny system cybernetyczny staje się podmiotem poznawczym, który rozstrzyga problem prawdy dzięki analizie wewnętrznych stanów poznawczych.

Po referacie dyskutowano nad tym, czy cybernetyczne podejście daje wystarczające uzasadnienie dla powstawania sądów. Uczestnicy spotkania zastanawiali się też nad możliwościami autonomicznych systemów do przekształcania baz wiedzy, dochodzenia do prawdy oraz procesami, które takim działaniom towarzyszą.

 

Reklamy

20. spotkanie – Umwelt maszyn, czyli fenomenalny świat sztucznej inteligencji w świetle teorii Jakoba von Uexkülla

umwelt and umwelt23 października, po wakacyjnej przerwie, odbyło się kolejne spotkanie grupy. Poświęcone zostało zbadaniu możliwości istnienia zmysłowego świata maszyn. Referat poświęcony relacjom biosemiotyki i sztucznej inteligencji wygłosiła Anna Sarosiek.

Prace współczesnych badaczy SI, inspirowane teorią znaczenia Jacoba von Uexkülla, odnoszą się do problemu sztucznej inteligencji z nowej perspektywy. Systemy inteligentne przedstawiane są jako autonomiczne i samorozwijające się. Podejście takie pozostaje zgodne z założeniami Uexkülla, który przedstawił koncepcję gatunkowo odmiennych Umweltów, czyli środowisk, które istnieją w interakcji z konkretnym gatunkiem, tworząc istotny znaczeniowo świat. Stworzona przez człowieka sztuczna inteligencja może posiadać własny, niedostępny człowiekowi, ani innym gatunkom Umwelt.

Zrozumienie oraz właściwa interpretacja biologicznych aktów przetwarzania znaków, ma na celu przesunięcie paradygmatu, traktującego życie jako sumę fizycznych i chemicznych procesów, w stronę uznania procesów powstawania, przekazywania i interpretacji znaczenia, jako immamentnej i wewnętrznej cechy życia. Działająca maszyna może wziąć udział w interpretacji znaku. Przetwarzanie symboli powoduje powstawanie znaczeniowo wartościowanego świata.

Głównym celem w pracach nad konstruowaniem ucieleśnionej sztucznej inteligencji, jest konstruowanie systemu komunikującego się z własnym środowiskiem. Sztuczna inteligencja musi być wyposażona w czujniki i silniki, które mają możliwość odbierania bodźców ze świata i działania w nim. Pozwala to na zwiększenie semantyczności systemu znaków przetwarzanych przez maszynę.

R3IsoBiosemiotyczny związek świata a zwierzęcia wpływa na rozwój badań nad SI. Sztuczne systemy stają się autonomiczne i rozwijają się samodzielnie. Można zaobserwować emergentne własności będące wynikiem nauki i przystosowania się. Wraz ze wzrostem interakcji z dynamicznym otoczeniem zwiększa się też funkcjonalność.

Umwelt to suma informacji krążących w doświadczanym środowisku i przetwarzanych przez system.  Czy można zatem mówić o fenomenalnym świecie, którego doświadczają maszyny?

W spotkaniu udział wzięli:

Robert Janusz

Paweł Polak

Robert Piechowicz

Sławomir Wilk

Adam Kłóś

Anna Sarosiek